Powstanie Randomizowanego, Kontrolowanego Trialu ad

W ciągu półwiecza czasopisma medyczne opublikowały liczne raporty pierwotne dotyczące badań alokacji alternatywnej (większość z nich dotyczyła leczenia chorób zakaźnych) wraz z dyskusjami na temat takich badań i odwołań dotyczących stosowania tej metody w celu rozstrzygania sporów (zob. Wybrane studia alternatywnych alokacji i dyskusje opublikowane w czasopiśmie przed 1948 r.) .1 Wprawdzie, w 1931 roku James Burns Amberson i jego współpracownicy opublikowali badania, w których losowo określano, która z dwóch pozornie równo podzielonych grup pacjentów otrzyma sanocrysin do leczenia gruźlicy. Ale to badanie było odstające, a badania alokacji alternatywnej służyły jako dominujący model prób kontrolowanych terapeutycznie w pierwszej połowie XX wieku. Jednak liczba badań alokacji alternatywnej sama w sobie była mniejsza niż liczba artykułów promujących terapie na podstawie innych form dowodów, od laboratoryjnych i fizjologicznych uzasadnień do opisów przypadków. Wielu producentom nowych terapii brakowało ekonomicznych, regulacyjnych lub społecznych zachęt do rygorystycznej oceny ich produktów w kontrolowanych próbach, a wielu badaczy po prostu nadal polegało na standardowych metodach, które były szeroko akceptowane przez naukowców i społeczeństwo.
Niektórzy badacze opierają się kontrolowanym próbom, ponieważ uważali, że uczestnikom nie powinno się odmawiać obiecujących terapii poprzez przypisanie ich do grup kontrolnych. Jako redaktor opłakiwali w 1935 r. W sprawie próby oceniającej serum rekonwalescencji w leczeniu choroby Heinego-Medina, Rodzice nie muszą być przekonani lub zachęcani do zgłaszania swoich dzieci na próbę nowych środków biologicznych – wymagają ich. . . . [Ale] środki do starannej oceny były łatwe do opracowania; niemożliwe do przeprowadzenia (1935a). Protokół z tego badania wymagał podawania surowicy tylko w alternatywnych przypadkach, ale naukowcy wahali się: Główną trudnością, z którą się spotkaliśmy, była niezdolność naszych specjalnych śledczych do powstrzymania tego obiecującego agenta przed każdym dotkniętym dzieckiem. . . . Nasze uczucia uchyliły nasz powód .
Alternatywna alokacja stymulowała również debaty dotyczące metodologii. Zwolennicy argumentowali, że alternatywna alokacja była lepsza niż konwencjonalne metody studium przypadku lub eksperckie referencje do oszacowania terapeutycznej wartości interwencji. W artykule z 1936 r. Na temat stosowania nowych leków sulfonamidowych ostrzegano: jedynym sposobem prawidłowej oceny środka leczniczego tego rodzaju jest metoda alternatywnego przypadku . . . mimo że wypowiedzi renomowanych lekarzy są imponujące (1936c). Krytycy jednak zidentyfikowali braki w alokacji alternatywnej, co ilustruje seria prób zapalenia płuc. W 1924 r. Edwin Locke z Boston City Hospital na przemian wyznaczył pacjentów z zapaleniem płuc, którzy otrzymywali antypneumokokową surowicę odpornościową lub nie, i nie stwierdzili różnicy w śmiertelności pomiędzy leczonymi i nieleczonymi pacjentami (1924). Kiedy kilka lat później Maxwell Finland powtórzył badanie, znalazł korzyść dla surowicy, ale przyznał, że dane wskazują na możliwość, że jakiś wybór mógł być nieświadomie wykorzystany przy wyborze przypadków leczenia (1930).
Takie obawy dotyczące selekcji stronniczości wynikające z łatwości oszukiwania procesu ścisłej alokacji pozostały piętą achillesową alternatywnej alokacji i powróciły w debatach nad próbą diatermii na zapalenie płuc w 1935 (1935b, 1935c, 1936b) i innym badaniu porównującym leczenie z w surowicy w porównaniu do surowicy i leków sulfonamidowych na zapalenie płuc w 1941 roku
[przypisy: wodonercze obustronne, turnus odchudzający dla dorosłych, interwencja kryzysowa wrocław ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: interwencja kryzysowa wrocław turnus odchudzający dla dorosłych wodonercze obustronne